Sprawa jest tak, że nikt nie komentuje. Dla mnie one są ważne, bo chce wiedzieć co nie pasuje czy wam się podoba. Postanowiłąm, że kolejny rozdziała dam na stronke jak na trzecim rozdziale będzie minimalnie dziesięci komentarzy i tak będzie za każdym razem, chcesz kolejny rozdział 10 komentarzy przy ostatnim rozdziale.
Tak bardzo chciałabym zapomnieć o wszystkich rzeczach i wspomnieniach związanych z nim, ale jak wszyscy mówia wspomnieni nie da się zapomnieć szkoda...
środa, 6 marca 2013
Rozdział 3 - Przed panistwem największa niezdara świata. Alex Black
Stałam na krawędzi wierzowca. Za mną stali ludzie śmiejący się ze mnie, ale najbardziej bolał mnie śmiech Louis'a. Z oczu bez ustanie płyneły mi łzy.
- Skacz!- krzyczeli w moją strone. Miałam dość. Czułam jak serce łamie się na pół. Zrobiłam jeden krok i zaczełam spadać...
Obudziłam się z krzykiem i płaczem, ale opamiętałam się, że jest no.
- Spokuj Alex to tylko zły sen- mówiłam sama do siebie. Ostatnii śnią mi się same koszmary. Popatrzyłam na zegarek. Pierwsz w nocy. Wiedziałam, że już nie zasne. Założyłam słuchawki, włączyłam muzyke i wziełam album do ręki chociaż mama kazała mi go zanieść na strych. Zapaliłam lampke i zaczełąm przęglądać zdjęcia. Brakowało mi go i to strasznie. Jeszcze nigdy nie tęskniłam z kimś tak bardzo jak za nim. Gdybym tylko dostałam jakiś znak, że on nadal o mnie pamięta. Dałabym wszystko żeby móc go zobaczyć. Nagle z oczu zaczeły płunąć mi łzy. Zamknełam album, nie mogłam na niego patrzeć.
- Nie Alex, nie chcesz go zobaczyć, zapomnij o nim- oszukiwałam sama siebie. Chciałam o nim zapomnieć, lecz to było trudne. Choć był to mój najlepszy przyjaciel. Terazmam nowe życie i nie chce żeby jakieś wspomnienia związane z nim wszystko zepsóły. Wstałam i poszłam po laptopa. Chciałam czym się zająci, a nie miałam ochoty znów na niego patrzeć. Długo zajeło mi siedzenie na Facebooku i Twitterze, granie w gry, oglądanie zdjęci, pisanie z koleżnkami, które nie spały. Wkońcu spjrzałam na zegarek. Za pięć ósma. Wstałam i poszłam do łazienki. Ciepła kąpiel to jedyna rzecz o,której marzyłam w tej chwili. Odkręciłam wode i spojrzałam w lustro.
- Jak ja okropnie wyglądam- stwierdziłam. Tak napawde nie lubie swojego wyglądu, twierdze, że jestem brzydka, ala kogo to obchodzi. Miałam śnice pod oczami, były też całe czerwone od płaczu. Nie chciałam dłużej patrzeć na tego potwora, wieć spojrzałam na wannne, z której zaraz będzie wylewać się woda. Zakręciłąm kurek, ściągnełam ubrania i weszlam do niej. położyłam się, zamknełam oczy i w myślach układałam plan dni. Więc tak, najpierw zjem śniadanie, pościel łóżko, posprzątam w pokoju, znajde walizki, pójde na zakupy, zjem obiad, spakuje ubrania i inne potzrebne rzeczy, pójde jescze raz na zakupy kupić rzeczy o których wcześniej zapomniałam, spakuje te rzeczy, wybiore ubrania na podróż, zjem kolacje, oglądne telewizjie, posłucham muzyki i pójde spać. Krótka ta list nieprawdaż? Mogłabym tak siedzieć cały dzien, lecz musze te wszystkie rzeczy zrobić i woda byłą coraz chłodniejsza. Wyszłam z wanny i owinełam się moim ulubionym niebieskim ręcznikiem. Podeszłąm do szafy wybrać ubrania na dziś. Długo tak stałam zastanawiając się co ubrać. Wkońcu zdecydowałam się na ciemne rurki, białą koszulke w granatowe paski, niebiesko- biało- czarną basebolówke, czapke z daszkiem i białe vansy. Czyli jednym słowem mój ulubiony strój, który założe na podróż. Popatrzyłam na włosy myślą jak zrobić fryzure. Jakieś 10 minut późniejzdecydowałam się na warkocza na boku, ale kochaną grzywke zostawiłam w spokoju. Spojrzałam na zegarek. Była 8:50.
- Dziwne normalni ludzie tak wcześnie nie wstają... a no tak to przezten sen- wstchłam i wtedy poszułąm pojedynczą łze spływającą po moim policzku. Natychmiast wytarłam ją ręką- Alez uspokuj się, to był tylko sen- sama siebie pocieszałam. Wyszłam z pokoju, kierowałam sie w strone schodów. Oczywiście jak co dzień podtknełam się o dywan lub jakąś rzecz leżącą na podłodze. Upadałam na twarzm, lecz nie czułąm bółu. Podniosłam głowe, ale mało widziałam, bo grzywka zasłaniała wszystko.
- Puff...- dmuchełam na nią- wszystko jasne- uśmiechnełam się spoglądając na podłoge. Okazało się, że upadłam jak i podtknełąm się o leżace na ziemi poduszki. Wstałam poprawiając grzywke. Spojrzałam znów na podłoge sprawdzić czy coś mi wypadło z kieszeni. Oczywiście mój telefon. Schyliłam się po niego i włożyłam do kieszeni basebolówki. Szłam dalej poprawiając kolejna raz grzywke i czapke. Doszłąm do schodów i zaczełam powoli schodzić, by uniknąc kolejnej wywrotki.
- Ale ze mnie niezdara- westchłam. Byłam już na dole. Poszłam do kuchni, gdzie siedział mama jedząc wcześniej przygotowane naleśniki. Tylko jak ona wiedziała jak je zrobić? Dziwne.
- Witaj kochanie- przywitała się uśmiechnięta.
- Cześć- odpowiedziałam.
- Co ty tam na pietrze robiłaś?- spytała rozbawiona.
- O co ci chodzi?- odpowiedziałąm pytaniem na pytanie.
- Co tam tak chukło? Znów się wywruciłaś?- mówiła śmiejąc się ze mnie.
- No tak.... aż tak głośna jestem- spytałam chichocząc.
- Tak to strasznie- odparła dalej się śmiejąc.
- Bardzo śmieszne naprawde- powiedział wywracają oczami i siadając do stołu.
- Dobrze już Alex nie fochaj się- powiedział już opanowana.
- Nie focham się!- dalej się z nią droczyłam.
- Dobra koniec już, smacznego- odparła.
Dziękuje i nawzajem- odpowiedziałam. I tak jadłyśmy często wybuchając śmiechem. Pomogłam pozmywać naczyni, choć mamy zmywarke. Poszłam do pokoju i zaczełam wypełniać mój wcześniej ustalony plan. Gdy wszsytko skończyła była już 22:30. Postanowiłam iść spac. Obudziłam się, ale nie otworzyłam oczu, bo po co mam budzić się wcześnie w niedziele, to nielogiczne. Nagle zadzwoniła moja komórka. Nie chętnie odebrałam.
- Tak?- spytałam zaspana.
- Kochanie jestem w centrum handlowym kupić ci coś?- usłyszałam głos mamy.
- Po co z samego rana jechać do centrum handlowego?- spytałam zidziwiona.
- Co ty jeszcze spałaś? Jest czternasta- powiedziała chichocząc mama.
- Co? Już czternasta? Ja pierdole ile ja spała?- spytałam jeszcze raz, ale sądze, że mama nie zna odpowiedzi.
- Aleź słownictwo- upomniała mnie- nie wiem. To kupić ci coś?- spytała.
- Przepraszam i dziękuje nic nie potrzebuje- odparłam.
- Dobrze kochanie. Pa- pożegałam się mama a ja z nią. Przez cały dzień siedziałam w pokoju nie mogąc się doczekać jutra.
- Skacz!- krzyczeli w moją strone. Miałam dość. Czułam jak serce łamie się na pół. Zrobiłam jeden krok i zaczełam spadać...
Obudziłam się z krzykiem i płaczem, ale opamiętałam się, że jest no.
- Spokuj Alex to tylko zły sen- mówiłam sama do siebie. Ostatnii śnią mi się same koszmary. Popatrzyłam na zegarek. Pierwsz w nocy. Wiedziałam, że już nie zasne. Założyłam słuchawki, włączyłam muzyke i wziełam album do ręki chociaż mama kazała mi go zanieść na strych. Zapaliłam lampke i zaczełąm przęglądać zdjęcia. Brakowało mi go i to strasznie. Jeszcze nigdy nie tęskniłam z kimś tak bardzo jak za nim. Gdybym tylko dostałam jakiś znak, że on nadal o mnie pamięta. Dałabym wszystko żeby móc go zobaczyć. Nagle z oczu zaczeły płunąć mi łzy. Zamknełam album, nie mogłam na niego patrzeć.
- Nie Alex, nie chcesz go zobaczyć, zapomnij o nim- oszukiwałam sama siebie. Chciałam o nim zapomnieć, lecz to było trudne. Choć był to mój najlepszy przyjaciel. Terazmam nowe życie i nie chce żeby jakieś wspomnienia związane z nim wszystko zepsóły. Wstałam i poszłam po laptopa. Chciałam czym się zająci, a nie miałam ochoty znów na niego patrzeć. Długo zajeło mi siedzenie na Facebooku i Twitterze, granie w gry, oglądanie zdjęci, pisanie z koleżnkami, które nie spały. Wkońcu spjrzałam na zegarek. Za pięć ósma. Wstałam i poszłam do łazienki. Ciepła kąpiel to jedyna rzecz o,której marzyłam w tej chwili. Odkręciłam wode i spojrzałam w lustro.
- Jak ja okropnie wyglądam- stwierdziłam. Tak napawde nie lubie swojego wyglądu, twierdze, że jestem brzydka, ala kogo to obchodzi. Miałam śnice pod oczami, były też całe czerwone od płaczu. Nie chciałam dłużej patrzeć na tego potwora, wieć spojrzałam na wannne, z której zaraz będzie wylewać się woda. Zakręciłąm kurek, ściągnełam ubrania i weszlam do niej. położyłam się, zamknełam oczy i w myślach układałam plan dni. Więc tak, najpierw zjem śniadanie, pościel łóżko, posprzątam w pokoju, znajde walizki, pójde na zakupy, zjem obiad, spakuje ubrania i inne potzrebne rzeczy, pójde jescze raz na zakupy kupić rzeczy o których wcześniej zapomniałam, spakuje te rzeczy, wybiore ubrania na podróż, zjem kolacje, oglądne telewizjie, posłucham muzyki i pójde spać. Krótka ta list nieprawdaż? Mogłabym tak siedzieć cały dzien, lecz musze te wszystkie rzeczy zrobić i woda byłą coraz chłodniejsza. Wyszłam z wanny i owinełam się moim ulubionym niebieskim ręcznikiem. Podeszłąm do szafy wybrać ubrania na dziś. Długo tak stałam zastanawiając się co ubrać. Wkońcu zdecydowałam się na ciemne rurki, białą koszulke w granatowe paski, niebiesko- biało- czarną basebolówke, czapke z daszkiem i białe vansy. Czyli jednym słowem mój ulubiony strój, który założe na podróż. Popatrzyłam na włosy myślą jak zrobić fryzure. Jakieś 10 minut późniejzdecydowałam się na warkocza na boku, ale kochaną grzywke zostawiłam w spokoju. Spojrzałam na zegarek. Była 8:50.
- Dziwne normalni ludzie tak wcześnie nie wstają... a no tak to przezten sen- wstchłam i wtedy poszułąm pojedynczą łze spływającą po moim policzku. Natychmiast wytarłam ją ręką- Alez uspokuj się, to był tylko sen- sama siebie pocieszałam. Wyszłam z pokoju, kierowałam sie w strone schodów. Oczywiście jak co dzień podtknełam się o dywan lub jakąś rzecz leżącą na podłodze. Upadałam na twarzm, lecz nie czułąm bółu. Podniosłam głowe, ale mało widziałam, bo grzywka zasłaniała wszystko.
- Puff...- dmuchełam na nią- wszystko jasne- uśmiechnełam się spoglądając na podłoge. Okazało się, że upadłam jak i podtknełąm się o leżace na ziemi poduszki. Wstałam poprawiając grzywke. Spojrzałam znów na podłoge sprawdzić czy coś mi wypadło z kieszeni. Oczywiście mój telefon. Schyliłam się po niego i włożyłam do kieszeni basebolówki. Szłam dalej poprawiając kolejna raz grzywke i czapke. Doszłąm do schodów i zaczełam powoli schodzić, by uniknąc kolejnej wywrotki.
- Ale ze mnie niezdara- westchłam. Byłam już na dole. Poszłam do kuchni, gdzie siedział mama jedząc wcześniej przygotowane naleśniki. Tylko jak ona wiedziała jak je zrobić? Dziwne.
- Witaj kochanie- przywitała się uśmiechnięta.
- Cześć- odpowiedziałam.
- Co ty tam na pietrze robiłaś?- spytała rozbawiona.
- O co ci chodzi?- odpowiedziałąm pytaniem na pytanie.
- Co tam tak chukło? Znów się wywruciłaś?- mówiła śmiejąc się ze mnie.
- No tak.... aż tak głośna jestem- spytałam chichocząc.
- Tak to strasznie- odparła dalej się śmiejąc.
- Bardzo śmieszne naprawde- powiedział wywracają oczami i siadając do stołu.
- Dobrze już Alex nie fochaj się- powiedział już opanowana.
- Nie focham się!- dalej się z nią droczyłam.
- Dobra koniec już, smacznego- odparła.
Dziękuje i nawzajem- odpowiedziałam. I tak jadłyśmy często wybuchając śmiechem. Pomogłam pozmywać naczyni, choć mamy zmywarke. Poszłam do pokoju i zaczełam wypełniać mój wcześniej ustalony plan. Gdy wszsytko skończyła była już 22:30. Postanowiłam iść spac. Obudziłam się, ale nie otworzyłam oczu, bo po co mam budzić się wcześnie w niedziele, to nielogiczne. Nagle zadzwoniła moja komórka. Nie chętnie odebrałam.
- Tak?- spytałam zaspana.
- Kochanie jestem w centrum handlowym kupić ci coś?- usłyszałam głos mamy.
- Po co z samego rana jechać do centrum handlowego?- spytałam zidziwiona.
- Co ty jeszcze spałaś? Jest czternasta- powiedziała chichocząc mama.
- Co? Już czternasta? Ja pierdole ile ja spała?- spytałam jeszcze raz, ale sądze, że mama nie zna odpowiedzi.
- Aleź słownictwo- upomniała mnie- nie wiem. To kupić ci coś?- spytała.
- Przepraszam i dziękuje nic nie potrzebuje- odparłam.
- Dobrze kochanie. Pa- pożegałam się mama a ja z nią. Przez cały dzień siedziałam w pokoju nie mogąc się doczekać jutra.
poniedziałek, 4 marca 2013
Rozdział 2 - Co? Zrobisz razem ze mną kolacje? Jesteś chora?
Album z Doncaster
- To ja!- krzykła mama wchodząć do kuchni i kładąc zakupy na stół.
- Cześć mamo- odpowiedziałam przytulająć ją.
- Mam niespodzianke- powiedziałyśmy razem. Zidziwione spojrzałyśmy na siebie.
- Ty pierwsza- powiedziała mama siadając na kanape.
- Dobrze- odpowiedziałam- byłam dziś na strychu...
-Co ty tam robiłaś?- spytała zaskoczona.
- Daj skończyć- westchłam - noo więc byłam na strychu. Przechadzałam się,gdy nagle podtknełam się o karton. Wypadły z niego książki...
- No i co w zwiąsku z tym?- spytałąm troszke wkurzona, że tak przeciągam.
- Już kończe- odpowiedziałam zirytowana- podniosłam jedną- sie sięgnełam po album leżący na stoliku- i znalazłam to- podałam jej album. Spojrzała na pierwsze zdjęcie.
- To ty i Louis- odparła mama po chwili.
- Mamo tak wogule to czemu się przeprowadziłyśmy?- spytałam.
- Eee... bo dostałam lepszą prace- odpowiedziała mama troche zmieszna.
- Serio?- spytałąm jeszcze raz. To było podejrzane.
- Tak- odparła- dobra teraz moia kolej. Sięgneła ręką po torebke. Wyciągneła z niej jakąs ulotke.
-Co to jest?- spytałam zidziwiona. Mama podała mo ulotke.
- Lake Dist ict?- spytałam czytając z ulotki duży napis.
- Tak- odparła.
- Po co mi to?- spytałam jeszcze raz.
- Chec żebyś troche to miejsce poznała- odpowiedziała.
- Po co?- nic nierozumiałam.
- To jest ta niespodzianak...
- Ulotka?- spytałam troche chichocząc.
- Nie. Jedziesz tam na wakacjie- powiedział uśmiechając się.
- Naprawde?- spytałam szczęśliwa. Wkońcu gdzieś wyjeżdżam- kiedy?
- W poniedziałek jest wyjazd z dworca- odpowiedziałąm szczęśliwa, że chce tam jechać.
- Bardzo ci dziękuje, kocham cię mamo- przytuliłam ją- pójde się pakowąć- chciałam już biec na piętro, ale mama mnie zatrzymała.
- Jutro- powiedziała- teraz trzeba zrobić kolacje, choć do kuchni.
- Co? Zrobisz razem ze mną kolacje? Jesteś chora?- spytała przykładają ręke do jej czoła. Mama nigdy nie robiła ze mną kolacji.
- Nie, czuje się świetnie. Poprostu chce spędzić troche czas z moią kochaną córeczką- odpowiedziłą zabierając moją ręke z jej czoła. Dała mi buziaka w policzke.
- Dobrze- odparłam. Przez godzine robiłyśmy jajecznice. Wiem troche długo, ale musiałam mamie wytłumaczyć jak to się robi. Wkońcu około dwudziestej zjadłyśmy i wypiłyśmy herbate. Poszłam do pokoju, weszłam na Facebooka i Twittera, pograłamna gitarze. O 22:30 przebrałam się i poszłam spać.
Rozdział 1 - Wszystko miało być tak jak co dzień, ale nie było
Właśnie siedziałam w ławce i spoglądam prze okon.-Kiedy ten dzwonek zadzwoni- myślałam. Popatrzyłam na zegarek, jeszcz kilka munut i dwunasta. Wkońcu wakacje.
- Klasa, spokuj - krzykła nauczycielka lecz nikt nie zwracał na nią uwagi.
- Dryńń... - nareszcie upragniony dzwonek. Wszyscy wyskoczyli z ławek, zabrali plecaki i wybiegli z klasy od biologi. Ja zrobiłam to powoli.
- Tak jak co roku - powiedziałam szeptem. Idąc do szafki przyglądałam się innym ucznią. Gadali, krzyczeli, biegali. Sam nie wiem po co udawałam, że to mnie interesuje przecież tak jest zawsze. Otworzyłam szafke za trzecim podejście, bo zapomniałam do niej kodu. Włożyłam nie potrzebne ksiązki i zamknełą ja. Kierowałam się w strone szklanych drzwi porowadących na parking. Oczywiście kilka osób mnie nie zauwarzyło to albo przypadkiem walło w ramie, to inni rzucili czymś w głowe. Wyciagłam telefon i zadzwoniłam po taksówke, która przyjechała 10 minut póżniej. Wsiadłam do niej mówią kierowcy na jaki adres ma mnie zawieści. Pół godziny póżnij byłam już pod domem, zapłaciłam kierowcy i wysiadłam z samochodu.Szłam w strone drzwi szukają w torbie kluczy od domu. Wkońcu je znalazłam, włożyłam do zamka i weszłam do domu. Plecka rzuciłam na kanape,a sama poszłam do kuchni. Na lodówce była przyczepiona karteczka. - Pewnie od mamy- powiedziałm. Ostatnio coś cały czas mówie do siebienie wiedząc po co. Zerwałam ją i zaczełąm czytać na głos.
Alex musiałam niespodziewanie wyjści do pracy. W lodówce masz troche pizzy. Wróce o 18:00. Kocham cię.
Mama
- Po co mi to piszesz przecież cały czas jesteś w pracy- westchłam i wyrzuciłam karteczke do kosz na śmieci. Zajrzałam do lodówki w poszukiwaniu pizzy. Gdy znalazłam ją wziełam talerz i poszłam z nim do salonu. Usiadłam na kanape, spojrzałam na zegarek. Jest 15:35, mam ponad dwie godziny. Włączyła telewizor,który rzadko oglądałam i wziełam się za jedzenie pizzy. Leciała jakaś durna komedia romantyczna, których szczerze nienawidze. Nie chciało mi się wstawaci po pilota wieć oglądałam to. Gdy zjadłam pizze włożyłam talerz do zmywarki. I wtedy zobaczyłam, że jest pełna zlew też.- Poźniej się tym zajme- powiedziałam i poszłam do swojego pokoju. Posprzątałam troche w nim i odrobiłam lekcje.
- Co?- krzykłam spoglądając na zegarek- dopiero 16:45! Co przez ten czas mam robić?- troche to głupie sama sobie zadałąm pytanie. Rozglądałam sie po pokoju,by znaleść coś do roboty. Nic, pustka wszystko posprzątane. Co mam zrobić znowu tu bałagan, by potemgo posprzątać. To nie ma sensu. Wyszłąmz pokoju, chodziłam po całym domu, oglądałam wszystko wokół. Przechodziłam właśnie koło drzwi na strych. Pomyślałam o ty, że dawno tam nie była. Postanowiłam tam iść. Otworzyłam drzwi które okropnie zaskrzypiały. Zaczełam iść po schodach. Powoli rozejrzałam się po pokoju. Kartony, kurz i pajęczyny. Zaczełam chodzić po pomieszczeniu. Nagle podtknełam się o coś i upadłam. Odwróciłam się by sprawdzić o co. Zobaczyłam wywrócony karton, a wokół niego leżały książki. Jedna przykuła moją uwage. Była płaska i całkiem duża jak na zwykłą książke. Podniosłam ją . Dmuchnełam na nią, by sprawdzić co pisze na okładce. Zdziwiłam się gdy zobaczyłąm co tam pisze.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejka wszystkim. Macie tu pierwszy rozdział. Dzisiaj prawdo podobnie pojawią się,aż trzy lub cztery rozdziały. Bardzo bym was prosiła o komentowanie czy wam się podoba.
czwartek, 28 lutego 2013
Prolog
- Alex szybciej! - pospieszała mnie mama.
- Dobzie - odpowiedziałam biegnąc do samochodu z lalką w ręce.
- Mów wyraziniej,bo nikt cię nie zrozumie - upomniała mnie. Co poradzić miałam 6 lat i wade wymowy.
- Mamusiu zapomniełam się pożegnać z Louis'em - krzykłam próbując wysiaść ale mama mnie powstrzymała.
- Musimy już jechać - powiedziała mama wsiadając do samochodu od strony kierowcy i odpalając silnik. Popatrzyłam na Louis'a stojącego przed drzwiami jego domu. Był smutny tak jak ja. - Będe tęsknić - pomyślałam i mu pomachałam. Odmachał. To był ostatni raz kiedy go widziałam. Przede mną pięcio godzinna podróż do Londynu. Trudna mi było się z tym pogodzić. Od swojego urodzenia mieszkałam w Doncaster, a teraz przeprowadzam się, bo mama dostała tam lepszą prace. Szkoda, będe miała nowe życie jak to mówiła mama. Teraz mam 17 lat i zapomniałam całkowicie o Doncaster, ale w pamięci ciagle jest Louis choć nie wiem jak wygląda, nie wiem jaki ma głos to i tak mam nadziej że go kiedyś sie spotkamy.
Bohaterowie
Alex Black
Ma siedemnaście lat. Kocha śpiewać, grać na gitarze i fortepianie. Jej najlepszym przyjacielem z dzieciństwa jest Louis. Jest blondnką z rudymi konicówkami uwielbia ności czapki i basebollówki.
Nicole Evans
Śliczna siedemnasto letnia blondynka kochająca taniczyć. Jest dziewczyną Louisa. Uwielbia jak wszedzie się o niej mówi, po prostu uwielbia sławe.
Louis Tomlinson
Osiemnasto letni brunet. Jest chłopakiem Nicole i najlepszym przyjacielem Alex z dzieciństwa. Jego marzeniem jest założyci zespół.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




