środa, 6 marca 2013

Rozdział 3 - Przed panistwem największa niezdara świata. Alex Black

Stałam  na krawędzi wierzowca. Za mną stali ludzie śmiejący się  ze  mnie, ale najbardziej bolał mnie śmiech Louis'a. Z oczu bez ustanie płyneły mi łzy.
- Skacz!- krzyczeli w moją strone. Miałam dość. Czułam jak serce łamie się na pół. Zrobiłam jeden krok i zaczełam spadać...
Obudziłam się z krzykiem i płaczem, ale opamiętałam się, że jest no. 
- Spokuj Alex to tylko zły sen- mówiłam sama do siebie. Ostatnii śnią mi się same koszmary. Popatrzyłam na zegarek. Pierwsz w nocy. Wiedziałam, że już nie zasne. Założyłam słuchawki, włączyłam muzyke i wziełam album do ręki chociaż mama kazała mi go zanieść na strych. Zapaliłam lampke i zaczełąm przęglądać zdjęcia. Brakowało mi go i to strasznie. Jeszcze nigdy nie tęskniłam z kimś tak bardzo jak za nim. Gdybym tylko dostałam jakiś znak, że on nadal o mnie pamięta. Dałabym wszystko żeby móc go zobaczyć. Nagle z oczu zaczeły płunąć mi łzy. Zamknełam album, nie mogłam na niego patrzeć.
- Nie Alex, nie chcesz go zobaczyć, zapomnij o nim- oszukiwałam sama siebie. Chciałam o nim zapomnieć, lecz to było trudne. Choć był to mój najlepszy przyjaciel. Terazmam nowe życie i nie chce żeby jakieś wspomnienia związane z nim wszystko zepsóły. Wstałam i poszłam po laptopa. Chciałam czym się zająci, a nie miałam ochoty znów na niego patrzeć. Długo zajeło mi siedzenie na Facebooku i Twitterze, granie w gry, oglądanie zdjęci, pisanie z koleżnkami, które nie spały. Wkońcu spjrzałam na zegarek. Za pięć ósma. Wstałam i poszłam do łazienki. Ciepła kąpiel to jedyna rzecz o,której marzyłam w tej chwili. Odkręciłam wode i spojrzałam w lustro.
- Jak ja okropnie wyglądam- stwierdziłam. Tak napawde nie lubie swojego wyglądu, twierdze, że jestem brzydka, ala kogo to obchodzi. Miałam śnice pod oczami, były też całe czerwone od płaczu. Nie chciałam dłużej patrzeć na tego potwora, wieć spojrzałam na wannne, z której zaraz będzie wylewać się woda. Zakręciłąm kurek, ściągnełam ubrania i weszlam do niej. położyłam się, zamknełam oczy i w myślach układałam plan dni. Więc tak, najpierw zjem śniadanie, pościel łóżko, posprzątam w pokoju, znajde walizki, pójde na zakupy, zjem obiad, spakuje ubrania i inne potzrebne rzeczy, pójde jescze raz na zakupy kupić rzeczy o których wcześniej zapomniałam, spakuje te rzeczy, wybiore ubrania na podróż, zjem kolacje, oglądne telewizjie, posłucham muzyki i pójde spać. Krótka ta list nieprawdaż?  Mogłabym tak siedzieć cały dzien, lecz musze te wszystkie rzeczy zrobić i woda byłą coraz chłodniejsza. Wyszłam z wanny i owinełam się moim ulubionym niebieskim ręcznikiem. Podeszłąm do szafy wybrać ubrania na dziś. Długo tak stałam zastanawiając się co ubrać. Wkońcu zdecydowałam się na ciemne rurki, białą koszulke w granatowe paski, niebiesko- biało- czarną basebolówke, czapke z daszkiem i białe vansy. Czyli jednym słowem mój ulubiony strój, który założe na podróż. Popatrzyłam na włosy myślą jak zrobić fryzure. Jakieś 10 minut późniejzdecydowałam się na warkocza na boku, ale kochaną grzywke zostawiłam w spokoju. Spojrzałam na zegarek. Była 8:50.
- Dziwne normalni ludzie tak wcześnie nie wstają... a no tak to przezten sen- wstchłam i wtedy poszułąm pojedynczą łze spływającą  po moim policzku. Natychmiast wytarłam ją ręką- Alez uspokuj się, to był tylko sen- sama siebie pocieszałam. Wyszłam z pokoju, kierowałam sie w strone schodów. Oczywiście jak co dzień podtknełam się o dywan lub jakąś rzecz leżącą na podłodze. Upadałam na twarzm, lecz nie czułąm bółu. Podniosłam głowe, ale mało widziałam, bo grzywka zasłaniała wszystko.
- Puff...- dmuchełam na nią- wszystko jasne- uśmiechnełam się spoglądając na podłoge. Okazało się, że upadłam jak i podtknełąm  się o leżace na ziemi poduszki. Wstałam poprawiając grzywke. Spojrzałam znów na podłoge sprawdzić czy coś mi wypadło z kieszeni. Oczywiście mój telefon. Schyliłam się po niego i włożyłam do kieszeni basebolówki. Szłam dalej poprawiając kolejna raz grzywke i czapke. Doszłąm do schodów i zaczełam powoli schodzić, by uniknąc kolejnej wywrotki.
- Ale ze mnie niezdara- westchłam. Byłam już na dole. Poszłam do kuchni, gdzie siedział mama jedząc wcześniej przygotowane naleśniki. Tylko jak ona wiedziała jak je zrobić? Dziwne.
- Witaj kochanie- przywitała się uśmiechnięta.
- Cześć- odpowiedziałam.
- Co ty tam na pietrze robiłaś?- spytała rozbawiona.
- O co ci chodzi?- odpowiedziałąm pytaniem na pytanie.
- Co tam tak chukło? Znów się wywruciłaś?- mówiła śmiejąc się ze mnie.
- No tak.... aż tak głośna jestem- spytałam chichocząc.
- Tak  to strasznie- odparła dalej się śmiejąc.
- Bardzo śmieszne naprawde- powiedział wywracają oczami i siadając do stołu.
- Dobrze już Alex nie fochaj się- powiedział już opanowana.
- Nie focham się!- dalej się z nią droczyłam.
- Dobra koniec już, smacznego- odparła.
Dziękuje i nawzajem- odpowiedziałam. I tak jadłyśmy często wybuchając śmiechem. Pomogłam pozmywać naczyni, choć mamy zmywarke. Poszłam do pokoju i zaczełam wypełniać mój wcześniej ustalony plan. Gdy wszsytko skończyła była już 22:30. Postanowiłam iść spac. Obudziłam się, ale nie otworzyłam oczu, bo po co mam budzić się wcześnie w niedziele, to nielogiczne. Nagle zadzwoniła moja komórka. Nie chętnie odebrałam.
- Tak?- spytałam zaspana.
- Kochanie jestem w centrum handlowym kupić ci coś?- usłyszałam głos mamy.
- Po co z samego rana jechać do centrum handlowego?- spytałam zidziwiona.
- Co ty jeszcze spałaś? Jest czternasta- powiedziała chichocząc mama.
- Co? Już czternasta? Ja pierdole ile ja spała?- spytałam jeszcze raz, ale sądze, że mama nie zna odpowiedzi.
- Aleź słownictwo- upomniała mnie- nie wiem. To kupić ci coś?- spytała.
- Przepraszam i dziękuje nic nie potrzebuje- odparłam.
- Dobrze kochanie. Pa- pożegałam się mama a ja z nią. Przez cały dzień siedziałam w pokoju nie mogąc się doczekać jutra.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz